سلام. این بار با دو تا ترانه و یه شعر کلاسیک در خدمتتون هستم:

..........................................

اوّل ترانه ای مشترک .

با مهدی ایّوبی داشتیم از خیابون چهار باغ می گذشتیم که یاد یکی از روزهای تلخ و شیرین گذشته افتادیم(البتّه الان فقط شیرینیش مونده)و خلاصه ترانه ی زیر شکل گرفت.

خدا این رفیقای گرمابه و گلستان و واسه ما نگهداره.(مهدی و روزبه که داداشای توپّی ان):

«1»

زیر خطّ فقر، نفـس می کشیم                        زیر خط فقر، قدم می زنیم

گُر می گـــیریم از اشک آدما                         بازی شبو به هم می زنیم

با نگاه من، با نگاه تو                                آب می شه قندیلِ یخ خورشید

دس تو دست هم،تو پیاده رو                         می ریم دنبالِ سر نخ خورشید

من و تو باید زنده بمونیم؛حکم روزگار زیاد مهم نیست

ما را می اُ فتیم به سمت مشرق؛باد از هر طرف بیاد مهم نیست

مهم اینه که من با تو باشم                          مهم اینه که تو با من باشی

مهم اینه که یه رنگ بمونیم                         نپّریم توی حوض نقّاشی

زندگی درده، دردی مشترک                          دردی که راز فریادمونه

اگه این تنها پل بین ماست                           بذار بمونه، بذار بمونه

من و تو باید زنده بمونیم؛حکم روزگار زیاد مهم نیست

ما را می اُ فتیم به سمت مشرق؛باد از هر طرف بیاد مهم نیست

«مهدی ایّوبی-محسن آزادی»1/مرداد/85

..........................................

«2»

تو یه احساسِ دخترنه ای،تو شرم خورشید تو گرگ و میشی

تو یه شادیِ کودکـــانه ای، رقــــص سرخـــپوستا دور آتیشی

هیچ چیز خوبی بهتر از تو نیست ،تو با شکوه و بی سابقه ای

سرود مــــلّی ،توی غـــــــربتی، شــــــوق بردن مســــابقه ای

بگو چه جوری عاشقم کردی؟ با کدوم طلسم، با کدوم جادو؟

با کـــــدوم رنگ پر پروانه ، با کــــدوم فریــــبِ چــشم آهو؟

روسریتو از رو سرت بردار ،غمو اونور خنده جا بذار

مثل اوّلین برف زمسّون ،بیا شادم کن،برقص و ببار

چه خوب می رقصی روسری ِ باد،چه خوب می رقصی ماهی ِ بی آب

چه خوب می رقصی رویش ِ پیچک، چه خوب می رقصی دامن ِ گرداب

بگو چه جوری عاشقم کردی؟ با کدوم طلسم، با کدوم جادو؟

با کـــــدوم رنگ پر پروانه ، با کــــدوم فریــــبِ چــشم آهو؟

..........................................

شعر کلاسیک(به گمان خودم قطعه):

«3»

نگاه خوش عسلی ،در مسیر مبتذلی

                                                نشسته دخترکی ،توی کوپه ی بغلی

صدای پشت دری، چشم های بی خبری

                                                که می کِشد سرکی ، توی کوپه ی بغلی

بدون هیچ جُمی*، ردّ پای گیج و گمی

                                                که می رود الکی توی کوپه ی بغلی

نگاه پُر حرفی ،بر تبسّم ژرفی

                                                سکوت مشترکی توی کوپه ی بغلی

چراغ ِ سوخته ای، بال های دوخته ای

                                                مسیر شا پرکی ، توی کوپه ی بغلی

..........................................

*جُنب به هنگام تلفّظ در محاوره قلب می شود.

خدا نگهدار.

  RSS