| تبليغات | X |
| خانه | آرشیو | پست الکترونیک |
|
من از آن روز که در بند توام آزادم...
«...حوض رودخانه ی مُدوّریست که برای گربه ها ماهی می گیرد...» "از شعر گربه ماهی ها-حسین میر جابری-اصفهان ۸۵" ...................................................................... سلام .با یک شعر سپید و دو ترانه در خدمتتون هستم:
«۱» من از سیاه بدم می آید٬ پیاده رو بلند است و شلوغ! وبوی سیمان می دهد تخت کفشهایم! مرز بین ماشین و انسانند جدولها٬ من شک دارم یک درمیان٬ به خانه های خالی صندوقهای صدقات٬فوّاره های فقرند... ...سرد است٬ آدم برفی های سوخته٬رودخانه می شوند و شهر٬آبی ِآبی... من از سیاه بدم می آید! ...................................................................... «۲» ببخشید اگه این روزا شدم٬یه استکان چای ِسرد و غلیظ! با یه من شیکر منو هم بزن٬منو سر بکش٬منو دور نریز ببخشید اگه خنده م زوریه٬یا مثل ِسابق٬ بودنم خوب نیست این که می بینی دلگیر و سرده٬صورَِتمه٬تابلوی غروب نیست! این روزا ابر سنگین بغضم٬روی شونه هات تحمّلم کن وقتی فراری می شم از خودم٬توی آغوشت منو قایَم کن ببخشید اگه آغوشم شده٬برای تنت یخچال ِتبدار یا وقتی بهم تکیه می کنی٬فرقی ندارم انگار با دیوار ساکت و سنگین و بی تفاوت٬خندیدن واسَم آرزو شده همه اشتباهم می گیرن با یه دس کت-شلوار ِ اُتو شده اگه یه مترسک ساکتم٬منو به رقص جنوبیت ببخش سیاوش می خواد رد شه از آتیش٬بدی ِمنو به خوبیت ببخش این روزا ابر سنگین بغضم٬روی شونه هات تحمّلم کن وقتی فراری می شم از خودم٬توی آغوشت منو قایَم کن ...................................................................... «۳» وقتی که بچّه بودیم٬سر ِ تو باز بود پیش ِما ناز ِتو کم و زبون ِتو دراز بود پیش ِ ما وقتی گریه هات مث ِ بارون ِ بی اَمون می شد غصٌه های ِکوچیکت٬همْ قدٌ ِ آسمون می شد دس رو موهات می کشیدم و تو می خندیدی پسرای ِ کوچه مون٬به من حسودیشون می شد راه دراز بود و همه٬ نرفته از پا افتادن رسم عاشقی رو تا آخر خط تو بلدی حالا دیگه کی می تونه پاک کنه اشک منو هیشکی خوبی رو بلد نیست٬ فقط تو بلدی آقا جون میگُف که راه بچّگی رو بلدی از قدیما میای امّا٬ حرفای نو بلدی نمی دونم تو کودوم بازی ِ دنیا گُم شدم؟ که مث ِ قایم باشک٬جامو فقط تو بلدی مو با خودت ببر٬ به کوچه های ِ کُرکُری پابرهنه پی ِ توپ...٬گُل کوچیکای ِ آجری دیگه تنها نذارم٬ تو داغی ِ فرصت ِ ظهر هوس ِ بوسه دارم٬ تو کوچه ی خلوت ِ ظهر از کوچه که رد می شم٬ کهنگیا تازه میشن کفشای ِ هف سالگیم٬به پاهام اندازه میشن هوس ِ گریه دارم٬مثل ِ صدای ِ روضه خون مثل ِ بغض ِ بی بی توی ِ شب ِ هفت ِ آقاجون حالا دیگه کی می تونه پاک کنه اشک منو هیشکی خوبی رو بلد نیست٬ فقط تو بلدی...
|+| نوشته شده توسط محسن آزادي در چهارشنبه 10 آبان1385 و ساعت 1:6 قبل از ظهر |
|
درباره وبلاگ
 به نان خشک قناعت کنیم و جامه ی دلق...............که بار محنت خود به ز بار منت خلق
منوی اصلی
صفحه نخستپست الكترونيك آرشيو مطالب خانگي سازی ذخيره كردن صفحه اضافه به علاقه منديها نوشته های پیشین
آبان 1388شهریور 1388 اسفند 1387 شهریور 1387 اردیبهشت 1387 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 پيوندها
خانه ترانه اصفهانتحت تعقیب/روزبه آزادی اگه آدمک نبودی/محمد نو یری بغض نشکن/علی سجودی چکامه/پریا تفنگ ساز گل سرخ ترانه/یاران ایرج جنتی عطایی صخره ی یقین در اقیانوس شک/علی باغبان محسن ناصحی بی اجازه کوچیکترا نه!/احسان مصلحی حسین شیریان سلول انفرادی/آشیل زخم گلادیاتور/داوود شبانکاره راز گل سرخ/ محمد حجازی نا ترانه/ستاره نا یادگار/مینو ابراهیمیان پس کوچه ترانه/ الهام مهرانفر قالب های حرفه ای وبلاگ ابزار وب فارسی امکانات
|
| Powered By BLOGFA - Designing & Supporting Tools By WebGozar |