این اشکها مردانه ی مردانه اند رفیق.این اشکها را کسی نمی ببیند.اشکهای ترازو و چارباغند.اشکهای ماهیگیریند.اشکهای خنده های بعد از فوتبال و سرکه اند.اشکهای قمیشی خواندنهای تواند. اشکهای سی دی بلند کردن و خانه ترانه اند.اشکهای دعواهایمان و داد کشیدنهایمان . اشک های آرزوهایمان، کتابفروشی داشتن و...اشکهای ترانه خواندن و جلسه ی شعر رفتن و سه نفری دم رودخانه آواز خواندنمان . اشکهای همدردی هایمان و توی باغچه گل کاشتنهایمان واستخوان جلوی سگ انداختن هاست...این اشکها تاوان تمام روزهاییست که با هم(سه نفری) می خندیدیم و می خندیدیم و...ببین ببین، این گریه ی یه مَرده...

..................................................

سلام دوستان.بعد از یه تأخیر طولانی به دوترانه و دوغزل به روزمی کنم.فقط لازم میدونم از روزبه که تو این مدت چن باری زحمت به روز کردن این وبلاگو کشید سپاسگذاری کنم.درضمن نظرات سازنده تونو دریغ نکنین:

«1»

برف رو سر تو نمی شینه،فرق بین ما دوتا اینه

من دارم توی سرما میلرزم،تو نشستی کنار شومینه

رو سر من کلاغا لمَ میدن،رو سر تو یه تاج تزیینی

من یه کاجم،میون کاجسّون،تو یه کاجی،یه کاج تزیینی

برق چشم ستاره شیشه ایا،گوشاتو بست و چشماتو کور کرد

هرمدال ستاره رو سینه ت،تورو بیش از همیشه مغرور کرد

ولی هیچکس تو رو نمیبینه،همه تو فکر کادواشونن

همه تو فکر برق کفشاشون، مست عطر لباس نواشونن

فک نکن زندگی تو خوبه، نگو وضع تو بدتر از ما نیست

نگو هیچ کاجی توی کاجسّون، مثل تو با شکوه و زیبا نیست

تو قشنگی ولی فقط چن شب،بیشتر از اینا موندگار نمی شی

من زمسّونا هم نمی خوا بم،تو دیگه هیچ وخ بیدار نمیشی

اگه من توی سرما می لرزم،تو یه شب تو شومینه می سوزی

جای تو خالی می مونه اینجا،تا همیشه رفیق دیروزی

فرق بین ما دو تا اینه،برف رو شونه هات نمی شینه...

..................................................

«2»

زمین واسه مردن،باز پوشیده کفن                          اینجا زمسّونه،ممنوعه روییدن

از پشت این ابرا،خورشید چه کم نوره                     اینجا چقد دستا،از همدیگه دوره

سردیم و درمونده،دچار بی حرفی                             با قلب یخ زده،مثل آدم برفی

لبخند من بی روح،اشک تو قندیله                            بی رونقه فریاد،ترانه تعطیله

همپای تحویل،این سال میلادی                             تو سفره مون از نو،کهنه می شه شادی

بابا نوئل قهره،دیگه کریسمس نیست                      میگردم و گیجم،هرچی میگن هس ،نیست!

سردیم و درمونده،دچار بی حرفی                             با قلب یخ زده،مثل آدم برفی

اینجا زمسّونه،بازم پیشم نیستی                            می میرم از سرما،وقتی تو هم نیستی

بیا گلم!حالا،تو فصل بی باغی                                  تو بوسه های ماست،گلخونه ای یاغی

از گرمی بوسه،حرفی بزن حرفی                              تا آب بشیم با هم،مثل آدم برفی...

..................................................

«غزل1»

خزان به جان درختان باغ می افتد                             واز نگاه تو دوتّا کلاغ می افتد

درست پشت سر تو-همین که می آیی-                     دو سایه بر دیوار اتاق می افتد

نگاه می کنی و سایه ای نمی ماند                            که روشنی از چشم چراغ می افتد

تو پلک می زنی و رعد و برق می شودو                     دو شعله در هیجان اجاق می افتد...

...وعشق مثل همیشه –غریب و معمولی-                نگاه می کنی و اتفاق می افتد!

..................................................

از سر سبز خود خبر دارم                            وحشت از سرخی تبر دارم

سر به لاک خودم فرو بردم                          بی سبب نیست این که سر دارم

مسئله بودن و نبودن نیست                        با که گویم؟!غمی دگر دارم!

یوسف!این پاره پیرهن ها را                   دو سه تا از تو بیشتر دارم

تازه امروز پیش رو داری                          جاده ای را که پشت سر دارم!

مرگ آن لحظه ی خوشیست که من              باری از دوش خویش بردارم...

..................................................

فعلا ً...

  RSS