تبليغاتX
زير خط فقر
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
جدی نگیرید...
 

شدیم خاک رهت،گر به درد ما نرسی                        چنان رویم که دیگر به گرد ما نرسی...

«؟»

سلام.تو سال هشتادو شش ترانه جدیدی ننوشتم...دوتا دلنوشته و یه ترانه قدیمی...

«1»

نردبان میشوم که ستاره بچینی...

نه!

این خط را خط میزنم...

 

گنج را که یافتی

       نقشه می شود کاغذ پاره

   

پس بگذار دوباره بنویسم:

                    آسمان می شوم که ستاره بچینی!

................................................

«2»

هااااا...هااااا...سرد است{ این شعر را در یک شب برفی زمستان بخوانید،مثلا ً توی خیابان،وقتی دلتان می خواهد چشمهایتان را ببندید و تا بازشان کردید توی خانه باشید...}

...همین دیروز وسط شهریور بود...داشتم می پختم از گرما...

هااااا....سرد است{این شعر را در یک شب برفی زمستان بخوانید،مثل شبی که من به دنیا آمدم}

 

پتویی  رویم بیندازید...از خاک!

پانویس:اگر مخاطب خاص نیستید، جای اسم شعر بگذارید «سردخانه».

................................................

«3»

چیزی بگو رفیق،بی حرفی مردنه

وقتی تو ساکتی،قلبم نمی زنه

 

پاشو بیا رفیق،تنهایی دردیه

دستاتو کم دارم،شبهای سردیه

 

تو پرسه های شب،چشمات چه برقی داشت

تو پیش من بودی،مقصد چه فرقی داشت؟

                                                                                                      

میخوام دوباره کوچه ها رو با تو گز کنم

فقط به خاطر تو،راهمو عوض کنم

 

اون کوچه ها کجاس،که تا سحر میرفت

که از صدای پات،تاریکی در میرفت

 

به من که گم شدم،اسم شبو بگو

بن بستا خیلیَن ،راه فرار کو؟

 

چشمام به کیک ماه باز ناخنک زده

باز قلب کوچه ها،واسه تو لک زده

 

میخوام دوباره کوچه ها رو با تو گز کنم

فقط به خاطر تو،راهمو عوض کنم

 

 

|+| نوشته شده توسط محسن آزادي در چهارشنبه 12 اردیبهشت1386 و ساعت 7:42 قبل از ظهر | 
Powered By BLOGFA - Designing & Supporting Tools By WebGozar